هنگامی که ماریل رامیرس تشخیص سرطان وی را در دسامبر سال 2024 فاش کرد ، صداقت را بدون ناامیدی انتخاب کرد و ضمن تأکید بر مقاومت ، آسیب پذیری را آشکار کرد. رویکرد او عملی و در عین حال عمیقاً امیدوار بود.

او نوشت: “من سرنوشت خود را پذیرفتم.”

برای زنی که زندگی خود را به بیان مبارزات جمعی اختصاص داده بود ، بیماری او به جبهه دیگری تبدیل شد که در آن قهرمان جامعه ، همبستگی و مراقبت های متقابل شد.

رامیرس در سال 2013 ، شبکه تأثیرگذار برزیل را از ارتباطات مستقل برزیل که پارادایم های رسانه ای سنتی را به چالش کشیده بود ، تأسیس کرد. از اعتراضات گسترده ژوئن 2013 تا سالهای آشفته تحت روسای جمهور میشل تمر و جییر بولسونارو ، دوربین ها و میکروفن های نینجا روایت های غیب را از خیابان ها مستقیماً به عموم مردم می آوردند. جزئی بودن غیرقانونی آن یک اصل هدایت بود ، ریشه در این عقیده که روزنامه نگاری باید صداهای حاشیه نشین را تقویت کند نه اینکه ادعای بی طرفی داشته باشد. خود رامیرس این اخلاق را نشان می دهد: همیشه در حال حاضر ، بی سر و صدا در انتشار داستانهای انتقادی ، به ویژه از خط مقدم عدالت محیط زیست و حقوق بومی ، ارکستر می کند.

مشارکتهای او عمیق بود. دوستان و همکارانش او را به عنوان ملایم و در عین حال بسیار مؤثر توصیف می کنند ، که اغلب در پشت صحنه کار می کنند تا پل هایی را بین گروه های مختلف ایجاد کنند – از جوامع بومی در آمازون برزیل گرفته تا جنبش های جهانی در اندونزی و آمریکای لاتین. او نقش مهمی در ابتکاراتی مانند مردم برای جنگل ها ایفا کرد ، یک گردهمایی جهانی از فعالان محیط زیست که به دنبال پاسخ های مشترک به بحران های زیست محیطی زمان ما بودند. نوشته های وی پیرامون این رویداد بر بهبودی جمعی تأکید کرد و اصرار داشت که مسیر رو به جلو در همکاری به جای انزوا باشد.

وی نوشت: “یکنواختی یکپارچه ، یک تک فرهنگ را می کشد.” “راه حل باید جمعی باشد.”

رامیرز متولد کویابی ، فعالیت خود را در فرهنگ و حقوق بشر آغاز کرد و سرانجام سیاست را از طریق مواضع وزارت فرهنگ برزیل و UNDP شکل داد. او در سازماندهی مبارزات انتخاباتی ریاست جمهوری 2018 سونیا گواجارا ، اولین زن بومی که برای اداره ملی در برزیل شرکت کرد ، یک رویداد مهم از تعهد خود به عدالت تقاطع بود.

در سالهای اخیر ، وی به رسمیت شناختن بین المللی افزایش یافت و مخاطبان را در آمریکای لاتین و فراتر از آن به اهمیت رسانه های آزاد و غیر متمرکز درگیر کرد. اما هسته اصلی کار او همچنان یکسان بود: توانمندسازی جوامع برای گفتن داستانهای خود ، از فن آوری نه به عنوان یک هدف بلکه به عنوان ابزاری برای تحول اجتماعی استفاده می کند.

ماریل رامیرس نه تنها از حرکات و سازمانها ، بلکه از دید عمیق اومانیستی میراث را پشت سر می گذارد.

او یک بار امید را به عنوان “دختر سرسخت” توصیف کرد که اصرار دارد که تجدید ، از نظر ارگانیک “با ما یا علی رغم ما” رشد کند.

گذشت وی از طریق پست های در رسانه های اجتماعی به همان اندازه که زندگی وی جشن گرفته شد ، عزاداری شد و این نشان دهنده ضرر عمیقی برای جوامع فعال برزیل بود.

با این حال ، همانطور که خودش اغلب به پیروان خود یادآوری می کرد ، “چمن دوباره رشد خواهد کرد. با گذشت زمان.”