Sebastião Salgado ، عکاس مشهور برزیلی که تصاویر قدرتمند سیاه و سفید او عزت کار انسان و شکنندگی دنیای طبیعی را به خود جلب کرد ، در 23 مه ، در سن 81 سالگی درگذشت.

یک عکاس که کارش در جهان به طول انجامید و مرزهای بین عکاس روزنامه نگاری ، تفسیر اجتماعی و حمایت از محیط زیست ، زندگی و حرفه ای سالگادو با تعهد بی امان به شاهد ، مستند سازی و در نهایت به دنبال تغییر جهان پیرامون خود تعریف شد.
در سال 1944 در Aimorés ، میناس Gerais متولد شد ، مسیر Salgado به عکاسی غیر متعارف بود. او که در ابتدا به عنوان یک اقتصاددان آموزش دیده بود ، قبل از کشف عکاسی در سن 27 سالگی برای سازمان بین المللی قهوه در لندن کار کرد. این اواخر شروع مانع افزایش شهاب سنگ وی نشد. در دهه 1980 ، وی به دلیل تصاویر دلخراش از معدن طلای Serra Pelada در برزیل و مستندات بی نظیر او از وضعیت انسانی در مکانهایی که متفاوت از کویر Sael و نسل کشی رواندا متفاوت بود ، مشهور بود. کار او ، به ویژه سریال “کارگران” و “خروج” ، او را تحسین جهانی به دست آورد و مبارزات جهانی کارگران ، مهاجران و پناهندگان را به خود جلب کرد.

سالهای اولیه سالگادو با تمرکز شدید بر رنج و مقاومت در انسان مشخص شد ، اما این کار بعدی او بود که دید واقعی او را برای سیاره نشان می داد. نوبت او به سمت محیط زیست در پی بحران های شخصی ، به ویژه عوارض روانی عکاسی از فاجعه انسانی دهه 1990 به وجود آمد. وی به شدت توسط ویرانی های زیست محیطی که شاهد آن بود ، از جمله تخریب چشم انداز برزیل که در آن بزرگ شده بود ، جابجا شد. این تغییر منجر به ایجاد مؤسسه Terra ، یک ابتکار جنگلداری شد که وی در سال 1998 به همراه همسرش ، لیلیا تأسیس کرد. در کنار هم ، آنها تصمیم گرفتند زمین را که یک بار ویران شده توسط جنگل زدایی ویران شده بود ، بازگرداند ، و در مزرعه خانوادگی خود در میناس Gerais کاشت می کند – پروژه ای که به عنوان یک پناهگاه برای امور وحشیانه و الگوی احیاء و الگوی مربوط به الگوی مربوط به محیط زیست است.

اما این کار سالگادو در آمازون بود که در پروژه اخیر آمازونیا اسیر شد ، که شاید به بهترین وجه اشتیاق دوگانه او را به بشریت و طبیعت محاصره کند. بیش از شش سال ، وی 48 سفر به آمازون انجام داد ، با قبایل بومی زندگی کرد و ارتباط آنها را با سرزمینی که به طور فزاینده ای در معرض تجاوز انسانی قرار گرفته است ، مستند کند. سالگادو در عکسهای کاملاً زیبا از جنگل های سرسبز ، رودخانه های جاری و افرادی که در ارتباط با طبیعت زندگی می کنند ، به جهانیان آمازون نشان داد که بندرت دیده می شود. تصاویر او از بین بردن یا جنگل زدایی نبود بلکه از قلب زنده جنگل های بارانی بود – یک اکوسیستم پر جنب و جوش و پالس کننده با زندگی. او از طریق لنز خود ، نه تنها زیبایی های دنیای طبیعی بلکه نیاز فوری آن به محافظت را به دست آورد.

عکسهای سالگادو ، که اغلب به عنوان “بدبختی زیبایی شناختی” توصیف می شد ، هرگز تمرینات ناامیدی نبود. در عوض ، آنها فراخوانی به عمل – یادآوری های فوری از همبستگی عمیق مردم و کره زمین بودند. او معتقد بود که عکاسی قدرت تغییر جهان ، تحریک تأمل و در نهایت عمل را دارد. وی گفت: “انقلاب فقط از طریق تحول ناشی می شود.”

علیرغم شهرت عظیم او ، سالگادو با قاطعیت در مورد کار خود فروتنانه ماند. او اغلب گفت: “من یک عکاس هستم ، نه یک فعال” ، اگرچه زندگی وی در غیر این صورت ثابت می شد. تعهد وی به عدالت زیست محیطی نه تنها در عکسهای وی اسیر شد بلکه در اقدامات وی مجسم شد. او و لیلیا زندگی خود را به مؤسسه Terra اختصاص دادند و سرزمین خود را ترمیم کردند و نسل های آینده را در مورد اهمیت جنگل زدایی و زندگی پایدار آموزش دادند.

با کاهش سلامت سالگادو در سالهای اخیر ، کار وی همچنان الهام بخش بود. میراث او ، چه هنری و چه محیطی ، تحمل خواهد کرد و به عنوان شهادت قدرت تحول آمیز هنر و روح ماندگار ارتباط بشریت با طبیعت خدمت می کند. گذشت سباستیو سالگادو پایان دوره ای در عکاسی مستند است ، اما کمک های وی به دنیای هنر و مبارزه برای عدالت محیط زیست ادامه خواهد یافت. از طریق لنزهای خود ، جهان از شکنندگی آن و پتانسیل رستگاری یادآوری شد.

“Amazônia باید زندگی کند”: عکاس سباستیئو سالگادو با کتاب جدید خود به خانه برمی گردد