اگر درک پومروی در ساعت 7 صبح با او ملاقات کرد ، انتظار می رفت که دقیقاً ساعت 7 صبح در آنجا باشید – نه یک دقیقه بعد. دقت فقط یک اولویت نبود ؛ این یک اصل بود. چه در یک آزمایشگاه جانورشناسی ، یک ایستگاه میدانی پرنده ، یا بیش از چای در دانشگاه Makerere ، نظم و نظم و انضباط اهمیت داشته باشد. با این حال ، در پشت این استاندارد دقیق ، یک فداکاری عمیق تر بود: به علم ، تنوع زیستی اوگاندا و مهمتر از همه ، به نسل محافظه کاران آفریقایی او به آموزش و شکل دادن کمک کرد.

پومروی در سال 1969 وارد اوگاندا شد تا مارابو استورکس را مطالعه کند. او در بیشتر زندگی خود ماند. آنچه که به عنوان کنجکاوی زراعت شناسی آغاز شد ، به یک پروژه مادام العمر از موسسه سازی ، مربیگری و ثبت رکورد تبدیل شد. یادداشت های میدانی وی در مورد پرندگان ، که در ده ها سال جمع شده بود ، ستون فقرات اطلس پرنده اوگاندا و بانک ملی تنوع زیستی شد. وی نقش مهمی در تأسیس انستیتوی محیط زیست و منابع طبیعی دانشگاه Makerere (MUIENR) ، مرکزی که اکنون سیاست و تحقیقات زیست محیطی کشور را شکل می دهد ، ایفا کرد.

از طریق ناآرامی های داخلی ، انتقال سیاسی و تغییرات جهانی در اولویت های حفاظت ، پومرووی ثابت ماند. او صدها دانش آموز را آموزش داد – بسیاری از آنها که اکنون تلاش های اصلی حفاظت را در اوگاندا و فراتر از آن انجام می دهند. بزرگترین میراث او ممکن است در مجلات مورد بررسی همکار یا ارزیابی های جهانی نباشد ، اما در زندگی او شکل داده است. گلادیس کالما-زیکوسوکا ، یکی از دامپزشکان برجسته حیات وحش اوگاندا ، او را به عنوان مربی به یاد آورد که اولین تلاش های او را تشویق می کرد و موفقیت او را جشن می گرفت. ادوارد اوکوت اومویا ، که اکنون استاد است ، به این ساده گفت: “او بیش از یک سرپرست بود. او یک شخصیت پدر بود.” برخی دیگر به یاد می آورند که چگونه وی بودجه ده ها دانش آموز را تأمین می کند که ممکن است هرگز در غیر این صورت در زمینه حفاظت مطالعه نکرده باشند. از اساتید ارشد گرفته تا زیست شناسان میدانی که تازه شروع به کار می کنند ، داستان یکسان بود: یک معلم خواستار ، سخاوتمندانه و کاملاً متعهد.

وی به طور گسترده ای منتشر کرد ، از جمله در مورد پویایی جمعیت پرندگان ، اکولوژی تالاب و شاخص های تنوع زیستی ، اغلب پیش از روندهای جهانی. تحقیقات وی مدتها قبل از تبدیل شدن به “مناظر پایدار” ، اثرات کشاورزی بر حیات وحش را روشن کرد. وی که یکی از اعضای گروه متخصص IUCN ، IBIS و Spoonbill گروه بود ، داده های محلی را برای حفاظت جهانی بسیار مهم دانست.

حتی در سالهای پایانی او ، کنجکاوی او هرگز از بین نرفت. در 88 سالگی ، او هنوز در این زمینه بود و کرکسهایی را در پارک ملی مورچیسون فالز به حساب می آورد. او هنگام مرگ روی چندین مقاله کار می کرد.

اندرو پلمپتره ، رئیس دبیرخانه کلیدی تنوع زیستی (KBA) نوشت: “او هرگز علاقه ای به زندگی متوقف نکرد.”

پومروی فقط در سال 2023 به انگلیس بازگشت. او با کار خود درگذشت ، با کار خود ناتمام اما خوب برای ادامه دیگران.

در منطقه ای که یک بار تخصص در آن صادر شده بود ، وی به ریشه کن کردن آن کمک کرد. برای بسیاری ، درک پومروی فقط مطالعه پرندگان را آموزش نمی داد. او به آنها آموخت که بمانند ، ساختند و پس بدهند.

تصویر هدر: توسط اندرو پلمپتر