بانک جهانی گسترش مالکیت و عنوان زمین خصوصی را برای بهبود کارآمد در زمینه استفاده از زمین ترویج می کند و اخیراً میلیاردها دلار برای حمایت از این سیاست ها اعلام کرده است ، و ادعا می کند که این پروژه همچنین پروژه های کربن از جمله جبران و جنگل را تسهیل می کند. اما تجزیه و تحلیل موسسه اوکلند (OI) استدلال می کند که این سرمایه گذاری ها با هزینه جوامع محلی و بومی به نفع مشاغل بزرگی هستند.

Frédéric Mousseau ، مدیر سیاست OI ، از طریق ایمیل به مونگابای گفت: “این بانک در حال بحران آب و هوا برای پیگیری برنامه ای است که مربوط به آب و هوا نیست بلکه در مورد پذیرایی از منافع مالی و شرکتی است که باعث ایجاد بحران می شود.”

به عنوان مثال ، در فیلیپین ، اصلاحات ارضی در دهه 1980 تعاونی های کشاورزی را ایجاد کرد که به کشاورزان اجازه می داد تا منابع خود را بطور جمعی مدیریت کنند. در سال 2020 ، بانک جهانی شروع به ترویج عنوان زمین برای کشاورزان کرد و به آنها اجازه داد از زمین خود به عنوان وثیقه برای دسترسی به اعتبار استفاده کنند. در عوض ، بسیاری از کشاورزان زمین خود را به شرکت ها یا خانواده های ثروتمند فروختند ، که گاهی اوقات “ترغیب” می شوند که این کار را با بازدیدهای خانگی از سربازان انجام دهند.

فشار این بانک برای بازنگری در تصرف زمین به ویژه در آفریقا ، جایی که قطعات بزرگی از زمین به طور جمعی متعلق به جوامع است. این گزارش با استناد به گزارش 2024 بانک جهانی که باعث افزایش مالکیت خصوصی برای رسیدگی به تغییرات آب و هوا و توسعه اقتصادی می شود ، “یک برنامه صریح برای بیرون کشیدن کشاورزان آفریقایی از کشاورزی” است. OI استدلال می کند که چنین اصلاحاتی باعث جابجایی سهامداران می شود و راه را برای ادغام زمین با تجارت تجاری هموار می کند – همانطور که در فیلیپین اتفاق افتاد.

در این گزارش آمده است: “در حالی که فشار بانک برای تجارت در مقیاس بزرگ جهانی است ، قاره آفریقا هدف اصلی آن است.”

این گزارش همچنین ادعای بانک جهانی را به چالش می کشد که تصدی خصوصی باعث می شود جوامع بومی و محلی از رونق معدن معدنی انرژی سبز بهره مند شوند. OI فرض این بانک را مطرح می کند که مردم به معدنکاری در سرزمین تازه تحت عنوان خود رضایت خواهند داد. همانطور که مونگابای از برزیل ، بولیوی ، شیلی ، آرژانتین و زیمبابوه گزارش داده است ، معدن اغلب منجر به آسیب های زیست محیطی و اجتماعی می شود.

OI همچنین از حمایت بانک جهانی از پروژه های اعتباری کربن سؤال می کند. تحقیقات مونگابای از کامبوج ، سورینام ، جمهوری کنگو و برزیل نشان داد که چنین پروژه هایی با وجود تغییر روزافزون برای پروژه های کربن تحت رهبری جامعه ، اغلب منجر به نقض زمین و نقض حقوق بشر می شوند.

Akinwumi Adesina ، رئیس بانک توسعه آفریقا به این گفت: “ما قبلاً زمین های زمینی داشتیم. اکنون ما در حال گرفتن کربن هستیم.” دوران مالیبشر

مونگابای به بانک جهانی رسید اما پاسخی نداد.

میشل پیمبرت ، از دانشگاه کاونتری در انگلستان ، در مطالعه OI ، به مونگابای نوشت که ابتکارات بانک جهانی “میلیون ها نفر از مردم را از حومه شهر بیرون می آورد و معیشت محلی و امنیت غذایی را تحت فشار قرار می دهد.”

موسو گفت: پاسخ به بحران آب و هوا و حمایت از جنوب جهانی در مالیات بر ثروت جهانی برای “پرداختن به کمبود مزمن اقدامات آب و هوایی” و در عین حال “توانایی شرکتها در پیگیری فعالیتهایی که به انتشار گازهای گلخانه ای بیشتر کمک می کند” نهفته است.

بنر: توسط Rena Singer از طریق Flickr (CC BY-NC-SA 2.0)