یه تحقیق جدید میگه کسایی که اوتیسمشون تو اواخر کودکی، نوجوونی یا اوایل بزرگسالی تشخیص داده می‌شه، به احتمال زیاد یه نوع متفاوت از اوتیسم دارن در مقایسه با کسایی که تو اوایل کودکی تشخیص داده می‌شن.

شین‌هه ژانگ، نویسنده اصلی و دانشجوی دکترای روانپزشکی از دانشگاه کمبریج، میگه: «ما فهمیدیم که به طور متوسط، افرادی که اوتیسمشون زودتر و دیرتر تو زندگی تشخیص داده می‌شه، مسیرهای رشدی متفاوتی رو طی می‌کنن و جالبه که پروفایل‌های ژنتیکی زمینه‌ای متفاوتی هم دارن.»

علاوه بر این، اونایی که دیرتر تشخیص داده می‌شن، به احتمال زیاد یه پروفایل ژنی دارن که با بیش‌فعالی و کمبود توجه (ADHD) همپوشانی داره. این می‌تونه توضیح بده که چرا تو تشخیص دادن تفاوت بین اختلال طیف اوتیسم (ASD) و ADHD یه کم مشکل وجود داشته.

آلیشیا هالادی، مدیر ارشد علمی بنیاد علوم اوتیسم، که تو این تحقیق نقشی نداشته، به لیز سابو از NBC News گفته: «این مقاله یه بار دیگه تأکید می‌کنه که اوتیسم چقدر پیچیده‌ست و ژنتیک چقدر نقش مهمی داره، نه فقط تو تشخیص، بلکه تو ویژگی‌های اون تشخیص. هیچ علت واحدی برای اوتیسم وجود نداره، با وجود ادعاهایی که علیه تایلنول مطرح می‌شه.»

ژانگ و تیمش داده‌های تحقیقات بزرگی رو که تو آمریکا، انگلیس، اروپا و استرالیا انجام شده بودن، بررسی کردن، از جمله داده‌های ژنتیکی بیشتر از ۴۵ هزار نفر.

اونا فهمیدن بچه‌هایی که اوتیسمشون زود تو زندگی، یعنی قبل از ۶ سالگی، تشخیص داده می‌شه، تو سنین پایین مشکلات رفتاری بیشتری دارن و این مشکلات به مرور زمان تثبیت می‌شن. در حالی که اونایی که دیرتر، یعنی بعد از ۱۰ سالگی، تشخیص داده می‌شن، به احتمال زیاد با چالش‌های رفتاری بدتر شونده روبرو می‌شن و در ادامه دچار مشکلات سلامت روان مثل PTSD یا افسردگی می‌شن.

محقق‌ها توضیح میدن: «این نشون میده که یافته‌های اپیدمیولوژیکی در مورد مشکلات سلامت روان بیشتر تو افراد اوتیستیکی که دیرتر تشخیص داده شدن، می‌تونه تا حدی با مدل رشدی اوتیسم توضیح داده بشه.»

ولی ژانگ و همکارانش هشدار میدن که احتمالاً هیچ مرز مشخصی بین این دو نوع وجود نداره و تفاوت واضحی هم تو شدت بیماری نیست. در عوض، ترکیب‌های مختلف ژن‌ها به شیب‌های متفاوتی از علائم، چالش‌ها و نقاط قوت منجر می‌شن.

وارون واریر، محقق رشد عصبی از کمبریج، میگه: «تأثیرات ژنتیکی ممکنه تغییر بدن که کدوم ویژگی‌های اوتیسم و کی ظاهر بشن.»

تحقیقات جدید دیگه‌ای هم که نحوه بروز اوتیسم تو بچه‌ها رو بررسی کردن، به این نتیجه رسیدن که احتمالاً چندین زیرگروه از این تفاوت مغزی عصبی-رشدی وجود داره.

محقق‌ها توضیح میدن که با اینکه بعضی از عوامل دموگرافیک، مثل جنسیت، رو تو تحلیلشون در نظر گرفتن، ولی هنوز عوامل دیگه‌ای هستن که تأثیر قابل توجهی دارن و در نظر گرفته نشدن.

ژانگ و تیمش هشدار میدن: «سن تشخیص اوتیسم فوق‌العاده پیچیده‌ست و تو جغرافیاها و زمان‌های مختلف فرق می‌کنه. عوامل فرهنگی محلی، دسترسی به مراقبت‌های بهداشتی، سوگیری جنسیتی، انگ اجتماعی، قومیت و پنهان‌کاری احتمالاً روی اینکه چه کسی و کی تشخیص می‌گیره، تأثیر دارن.»

پس با اینکه از این نوع دسته‌بندی‌ها نباید برای پیش‌داوری در مورد آدما و توانایی‌هاشون استفاده کرد، ولی درک بهتر از اونا می‌تونه به حمایت شخصی‌سازی‌شده‌تر برای این تفاوت‌های ژنتیکی مغز کمک کنه.

واریر میگه: «فهمیدن اینکه ویژگی‌های اوتیسم نه تنها تو اوایل کودکی، بلکه بعداً تو کودکی و نوجوونی هم چطور ظاهر می‌شن، می‌تونه به ما کمک کنه تا افراد اوتیستیک رو تو هر سنی بشناسیم، تشخیص بدیم و حمایت کنیم.»

«یه قدم مهم بعدی، فهمیدن تعامل پیچیده بین ژنتیک و عوامل اجتماعیه که به نتایج بدتر سلامت روان تو افراد اوtiستیکی که دیرتر تشخیص داده شدن، منجر می‌شه.»

لینک منبع