گاهی اوقات علم ارتباطاتی رو کشف می‌کنه که در ابتدا شگفت‌انگیز به نظر می‌رسن، اما هر چقدر بیشتر بهشون فکر کنید، منطقی‌تر می‌شن: مثل ارتباط بین داشتن IQ پایین‌تر و همچنین مشکل توی شنیدن یک مکالمه توی محیط پر سر و صدا.

مطالعات قبلی نشون داده بودن که افراد دارای تنوع عصبی (neurodiverse) ممکنه توی شنیدن چیزی که توی یک اتاق پر سر و صدا گفته می‌شه، مشکل بیشتری داشته باشن، و محققان به رهبری تیمی از دانشگاه واشنگتن خواستن داده‌های بیشتری رو در مورد این موضوع جمع‌آوری کنن.

محققان ۱۲ شرکت‌کننده با اوتیسم و ۱۰ نفر با سندرم جنینی الکل رو استخدام کردن، چون هر دو وضعیت با مشکل توی شنیدن توی محیط‌های پر سر و صدا مرتبط هستن و شامل افرادی با طیف وسیعی از سطوح IQ می‌شن. گروه کنترل هم ۲۷ فرد با رشد عصبی معمول (neurotypical) رو شامل می‌شد که از نظر سن و جنسیت با سایر شرکت‌کنندگان مطابقت داشتن.

بعد از آزمایش توانایی داوطلبان برای تشخیص جزئیات یک مکالمه که توسط یک برنامه‌ی کامپیوتری تولید شده بود، با چندین صدای دیگه که همزمان صحبت می‌کردن – که به عنوان مشکل مهمانی کوکتل (cocktail party problem) شناخته می‌شه – محققان متوجه شدن کسانی که IQ پایین‌تری داشتن، تمایل داشتن که این کار براشون سخت‌تر باشه.

بانی لاو (Bonnie Lau)، متخصص علوم اعصاب شنوایی از دانشگاه واشنگتن، می‌گه: «رابطه‌ی بین توانایی شناختی و عملکرد درک گفتار فراتر از دسته‌بندی‌های تشخیصی بود. این یافته توی هر سه گروه ثابت بود.»

نکته‌ی مهم اینه که همه‌ی شرکت‌کنندگان دارای شنوایی نرمال طبقه‌بندی شدن. این نشون می‌ده که مشکل توی شنیدن توی محیط‌های پر سر و صدا ممکنه بیشتر به اشکال خاصی از عملکرد شناختی مرتبط باشه تا هر چیزی که به گوش‌های ما مربوطه.

اگه بهش فکر کنید، منطقیه: تشخیص اینکه کسی چی می‌گه از بین سر و صدای پس زمینه‌ی دیگه، به این معنیه که باید بتونید جریان‌های صوتی رو جدا کنید، تشخیص بدید کدوم مهم هستن و گفتار رو جدا کنید. این پردازش صوتی زیادی رو می‌طلبه.

برای ادامه دادن یک مکالمه، باید به سرنخ‌های شنیداری و بصری مختلفی که دریافت می‌شن، توجه کنید و اون‌ها رو درک کنید، در حالی که به طور مناسب هم پاسخ بدید (مثلاً با لبخند یا تکان دادن سر).

لاو می‌گه: «همه‌ی این عوامل بار شناختی ارتباط رو زمانی که محیط پر سر و صداست، افزایش می‌دن.»

سناریوی پر سر و صدا به اسم مهمانی کوکتل نامگذاری شده، اما البته میزبان مثال‌های بلند دیگه‌ای هم وجود داره که روزمره باهاش روبرو می‌شیم: مثل سفارش دادن توی یک کافی‌شاپ شلوغ، تلاش برای تمرکز روی چیزی که یک معلم توی یک کلاس درس پر سر و صدا می‌گه، یا گرفتن مسیر توی یک خیابان شلوغ شهری.

محققان اعتراف می‌کنن که مطالعه‌ی اون‌ها از اندازه‌ی نمونه‌ی نسبتاً کوچکی استفاده می‌کنه، اما پیشنهاد می‌کنن که یافته‌های اون‌ها می‌تونه به بهبود تجربه‌ی کسانی که توی این موقعیت‌ها مشکل دارن، فراتر از دادن یک تست شنوایی، کمک کنه – مثلاً با جابه‌جا کردن بعضی از دانش‌آموزان به صندلی‌های جلوی کلاس.

مطالعات قبلی راه‌هایی رو برای مبارزه با این مشکل شنوایی خاص پیدا کردن و اون رو به زوال عقل ربط دادن. اما نکته‌ی اصلی این مطالعه‌ی اخیر اینه که ما باید فراتر از این ایده بریم که مشکلات شنوایی همیشه علل زمینه‌ای یکسانی دارن.

لاو می‌گه: «لازم نیست مشکل شنوایی داشته باشید تا توی یک رستوران یا هر موقعیت چالش‌برانگیز دنیای واقعی دیگه‌ای توی شنیدن مشکل داشته باشید.»

لینک منبع